even geen zin meer

[margje]

Hallo,

Omdat ik met niemand echt over deze ellende kan praten en ik helemaal gek word van mezelf, zoek ik contact met jullie. Jullie weten namelijk wel waarover ik het heb, hoop ik.
Ruim 5 jaar geleden begon mijn haaruitval nadat ik met de pil gestopt was. Dat was al genoeg om gek van te worden, maar mijn leven is er sindsdien alleen maar op achteruit gegaan. Niet alleen door de haaruitval maar die had er zeker mee te maken want ik ben daar zooo onzeker door geworden dat ik met al die andere dingen gewoon niet goed meer kon dealen. Anyway, na een jaar of drie stabiliseerde de boel, nadat ik weer met de pil was begonnen. Ik had nog nét een kapsel (met het nodige kunst-en vliegwerk) en ik kon er zo mee leven! Sinds twee maanden valt het haar echter wéér uit en zie ik het gewoon dunner worden. Ik kan hier gewoon niet meer tegen. De laatste jaren heeft mijn leven er niet al te rooskleurig uitgezien (en dit is een eufemisme) en het houdt gewoon maar niet op. Soms (en nu dus) heb ik er geen zin meer in. Hoe sterk kan een mens zijn? Ik snap ook wel dat er veel ergere dingen zijn en dat ik eigenlijk niet mag klagen; je gaat immers niet dood aan een dun bosje haar. Maar hoe moet ik verder als ik al mijn zelfvertrouwen langzamerhand verlies? Op heel veel dingen in het leven kun je invloed uitoefenen, maar hierop gewoon niet en het kan zo diep ingrijpen. Ik ben 34 jaar, single (jawel, mijn ex ging er met een griet met een enorme bos haar vandoor) en ik weet niet hoe ik, als ik me zo'n hoopje ellende blijf voelen als ik me nu voel, ooit nog een leuke vent tegen het lijf moet lopen. En ook niet hoe ik hier in godsnaam overheen moet komen?
Jullie begrijpen het al. Ik zit op dit moment heel erg diep in de put en dat terwijl ik nooit een type geweest ben om bij de pakken neer te gaan zitten.
Graag wil ik van jullie horen hoe jullie hiermee omgaan, hoe jullie dit een plek geven in jullie leven. Niet zozeer hoef ik tips over hoe mijn haar te behouden (face it, d'r is niks aan te doen) of over haarwerken (daar ben ik nog niet aan toe), maar over hoe je weer een leuk leven kunt krijgen zonder (goed) haar! Ervaringen uitwisselen (gedeelde smart is halve smart) is volgens mij het enige wat me op dit moment kan helpen en misschien hebben sommigen van jullie daar ook behoefte aan.

Dank alvast en groet,

Margje

[kortkoppie]

Hallo Margje,
Ik zit wat dat haar betreft in hetzelfde schuitje als jou. (lees mijn stukje over extreme haaruitval door eczeem maar)
Het ergst is als je 'smorgens uit bed komt, vroeger was ik altijd vroeg op, maar tegenwoordig blijf ik het liefst zo lang mogelijk in bed, en word misselijk als ik in de spiegel kijk.
Maar wat wel berlangrijk is: toch onder de mensen blijven, hoe moeilijk het ook is, en praat erover, dan begrijpen ze het wel.
Ik wens je heel veel sterkte toe.....en kop op!!!

[dharma]

Hoi Margje,
Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik je oproepje las, want ik ken dat gevoel van je maar al te goed en het is prettig als er dan iemand is die je wat moed kan inspreken. Hoe vaak heb ik niet 's ochtends me zwaar klote gevoeld als ik voordat ik naar mijn werk ging in de spiegel keek en het absoluut niet lukte om er maar enigszins aantrekkelijk uit te zien door de kale plekken op mijn hoofd. Ik ben op het moment ook singel (alleenstaand werkende moeder) en vraag me ook vaak af of ik ooit nog een relatie zal krijgen. Vandaag was er constant een aankondiging op de radio over een onderzoek waaruit bleek dat blonde vrouwen het makkelijker hebben in het leven dan donkere vrouwen. Ja, en vrouwen met haar hebben het duizend maal makkelijker dan vrouwen zonder haar, dacht ik geergerd.
Ik draag inmiddels, nu ruim 1/2 jaar een pruik. Voel me buiten de deur een stuk zelfverzekerder door, maar het heeft natuurlijk ook zijn keerzijdes. Ik zal ermee moeten leren leven. En anders is het niet. En bij tijd en wijlen lukt me dat bijzonder goed. We hebben het zelf in de hand waar we onze aandacht en energie in steken. En dat is iets wat ik naarmate ik ouder word, beetje bij beetje begin te leren: a. iedereen heeft wel wat, b. doe wat er in je macht ligt en als je dat gedaan hebt, valt er niks anders te doen dan de situatie te accepteren zoals die is, zodat je je vervolgens met andere zaken kan bezighouden. Het is zo zonde van je leven om te zitten kniezen. Dus kop op meid, ik weet dat het soms niet meevalt, maar laat je er niet onder krijgen door die stomme haren.
Dharma

[Brinabel]

Ik snap helemaal wat je bedoelt... toch denk ik niet dat alle mannen/vrouwen je zullen beoordelen op je haar. Ik was 12 toen mijn alopecia te erg werd en mijn ouders besloten dat ik een haarwerk moest.
Ik heb gewoon mijn vriendjes gehad, ik ben gewoon getrouwd, ik ben weer gescheiden, werd dus een alleenstaande moeder met 2 kinderen en kreeg weer een vriend...
Eigenlijk heb ik nooit meegemaakt dat iemand mij afwees vanwege mijn haar. Wel heb ik het altijd heel moeilijk gevonden om het te vertellen.. en nog steeds... zie mijn andere topic... slaap ik niet zonder haarwerk naast mijn man.
Ik denk dat wij zelf er meer een probleem van maken dan dat de eventuele partners doen... op een enkeling nagelaten natuurlijk.
Wat ik waardeloos vind is dat je haar toch heel bepalend is voor je uiterlijk... en is je haarwerk al wat ouder dan krijg je zo snel een ma flodder uiterlijk... ik zeg het helemaal verkeerd maar ik weet er even niet zo snel een andere uitdrukking voor. En ik zelf voel dan ook gelijk geen animo meer om nog wat van mezelf te maken... Wat ik dan ook probeer... dat haar trekt toch de aandacht...

[margje]

Dag allemaal,
Hartstikke bedankt voor jullie reacties! Het is echt goed om te weten dat ik niet de enige ben, al blijft het zwaar ... Dat is wel duidelijk.
Het gaat nu even iets beter met me. Ik probeer de zaken wat te relativeren en word wat opstandig. Kom op zeg, denk ik dan, alsof uiterlijk alles is wat telt! (zelf wil ik in ieder geval niet zo oordelen) Maar goed, zo stoer als ik me nu voel, dat kan morgen weer anders zijn. Ik ben nu eenmaal erg ijdel...
Anyway, nogmaals bedankt!
Margje

[kortkoppie]

Beste Margje, kan het misschien ook niet een klein beetje helpen om met een psycholoog over dit probleem te praten? Ik word ook helemaal gek van mezelf, dus nu ben ik zover dat ik a.s. maandag een afspraak heb lopen. Baat het niet, dan schaadt het niet......
In mijn vorige stukje voelde ik me best nog wel sterk, maar durf nu amper nbog de straat op, maar ja...met een paard en een hond... je moet wel.
Maar ja, misschien is dit ook een goede tip voor jou.
En... je ziet wel..je bent de enige niet!!!